De Raadsvergadering

Column Hans Bogers

Gewoonte- en SLOS getrouw was ik afgelopen dinsdag aanwezig bij de februari raadsvergadering. In twee opzichten een bijzondere bijeenkomst. In de eerste plaats omdat het de laatste vergadering was van de eerste raadsgriffier, die onze gemeente rijk is geweest (ik kom daar straks nog op terug) en in de tweede plaats omdat de gemeenteraad zich van haar minst democratische kant liet zien. Wat bij mij de volgende rijmelarij deed opborrelen:

Het democratisch gehalte van de gemeenteraad

is broos,

als gevolg van een toch wat zwakke ruggengraat.

Ik leg uit. De vergadering verliep volgens het boekje en alle politieke kruit leek te zijn verschoten, totdat een motie van de VVD, de PvdA, Buitengewoon Leefbaar en de CPB over het camerabeleid aan de orde werd gesteld. Over de inhoud van die motie viel natuurlijk, zoals dat voor bijna alle moties geldt, te twisten,maar wat er in politiek-bestuurlijke, staatsrechtelijke, democratische en ethische zin gebeurde, daar kunnen de nodige vraagtekens bij worden gezet. Sterker nog, en ik zeg dat niet gauw: Het kon van geen kanten.

Op die avond kreeg mijn vertrouwen in het democratisch gehalte van onze rechtstaat, waar toch ook Steenwijkerland deel van uit maakt, een knauw van jewelste. De portefeuillehouder, die niet echt blijk gaf van inzicht in de op handen zijnde politiereorganisatie, deelde de indieners botweg mee, dat ze waarschijnlijk de weg kwijt waren. En toen die indieners zich voor een tweede schorsing in een apart kamertje terugtrokken om zich nader te beraden, was deze portefeuillehouder er als de kippen bij, om zich bij hen te voegen. Waarschijnlijk voor een goed gesprek. Wat er precies in dat kamertje is gebeurd, dat valt onder het geheim van het Koperen Dak, maar het resultaat van dit onderonsje liet zich raden. Na een paar minuten kwam de portefeuillehouder triomfantelijke stralend de raadszaal binnen. En iedereen kon het zien: de motie zou worden ingetrokken. En zo geschiedde. Met de staart tussen de benen, met onverholen gloriërende blikken gade geslagen vanachter de collegetafel, deelden de indieners van de motie, zonder ook maar een enkele toelichting, mee, dat zij hun motie hadden ingetrokken.

Was het toeval, dat de scheidend raadsgriffier de raad onder verwijzig naar een ander incident, fijntjes onder de neus wreef, dat dualisme onder andere betekent, dat je je niet alles moet laten gezeggen door het college van Burgemeester en Wett'nholders? Ik denk het niet.

De laatste ambtelijk woorden van Rob Moonen waren een les voor Raad en College, in een democratische rechtstaat past geen machtsmisbruik, past geen achterkamertjes politiek, neem je elkaar serieus en is een rechte rug onontbeerlijk.