De tocht der tochten
Ook ik kom er dezer dagen niet onderuit. Onder de tocht der tochten. Niet dat ik ook maar een moment bevangen ben geweest door de elfstedenkoorts, of dat ik ook maar een moment de spanning heb ervaren van de vraag, waar Hamlet in een volstrekt onvergelijkbare situatie ooit mee worstelde: To be or not to be! Vrij vertaald in het Fries: Giet it oan of giet it net oan! Nee, ik ben eigenlijk nooit een schaatsliefhebber geweest, al heb ik mij in mijn jonge jaren de ijzers in de verschijningsvorm van Friese doorlopers best wel eens ondergebonden en heb ik zelfs , toen ik in Steenwijk kwam wonen, heuse stalen noren aangeschaft. Ik kon daar zelfs nog wel redelijk op vooruitkomen, maar mijn schaatsplezier werd toch voornamelijk bedorven door de kou en mijn verschrikkelijke hekel aan vallen. Als ik in de verte ook maar een klein scheurtje zag, dan vond ik het eigenlijk al niet leuk meer. Een beetje bangig eigenlijk. Voor het laatst heb ik geschaatst op de karpervijver toen ik nog op de Oeverlanden woonde. Dat was eind jaren tachtig. Ik heb er nog een prachtige luchtfoto van. Niet dat je mij van grote hoogte kon zien schaatsen, maar het was een opname van die dichtgevroren, door ijzer bruin gekleurde, vijver. Nee ik zag er de lol niet zo van in, al kon ik best van die lange slagen maken met de handen op de rug, kon ik ook zonder al te veel vaart te minderen de bochten door en beheerste ik ook tot in de puntjes het nonchalant aantikken van het ijs met de uitzwaaiende schaats.
Nee, na die rondjes op de karpervijver heb ik mijn schaatsen definitief aan de willigen gehangen en ik meen zelfs, dat ik ze later op een rommelmarkt door mijn zoon van wie ik vermoedt, dat hij net zoveel om schaatsen geeft als ik, heb laten verkopen.
Schaatsen blijft voor mij dus onlosmakelijk verbonden met kou, vallen en niet te vergeten zere voeten.
Waar ik wel goeie herinneringen aan bewaar, dat is het IJssiepiepen. Dat was een sport, die mij wel kon bekoren, al was bij die bezigheid de kans op een nat pak behoorlijk groot en was het ook bepaald een leeftijd gebonden activiteit. IJssiepiepen was bij mij thuis ten strengste verboden, want gevaarlijk, maar waarschijnlijk daarom een door mij zeer gewilde sport. Dat ook de echte schaatsliefhebbers hier bezwaar tegen hadden is natuurlijk volkomen te begrijpen, maar mijn pret mocht dat niet drukken. En dat het wel eens mis ging en een nat pak opleverde, ook dat mag duidelijk zijn. Gelukkig waren er altijd vriendjes, bij wie een nat pak gedroogd kon worden, zodat de ontdekking door het thuisfront steeds voorkomen kon worden. Één keer, herinner ik me, is dat misgegaan. Mijn kleren hadden te dicht bij de kachel gehangen en ik moest met een grote schroeivlek in een sok naar huis. Dat mijn moeder onmiddellijk een relatie legde tussen die schroeivlek en dat vermaledijde IJssiepiepen, dat mag me verbaasd hebben, maar een verklarende smoes kon ik niet meer bedenken.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
