Advent
Was ik van plan mijn column te schrijven over het feit, dat ik het zat was. Elke dag, die lachende elkaar vasthoudende staatshoofden in de krant en op de televisie. Elke dag maar weer die schaterende hoofden, gezichten, smoelwerken, facies en bekken, en elke dag maar weer die lachende tronies die bijna omvallend van het lachen over de rode lopers mijn leven in kwamen bescheuren. Hoe groter de ellende hoe wanstaltiger de grimassen. Hoe meer ze de pest aan elkaar hadden hoe erger de buikpijn van het lachen. Terwijl er helemaal niets,maar dan ook niets te lachen valt. En denken ze nou heus, dat wij daar in trappen. Dat we echt denken, dat het allemaal zo'n vaart niet zal lopen? Niet dus. En dan mogen we nog van geluk spreken, dat we Europa zijn, want zo'n 100 jaar geleden zouden de geesten rijp zijn geweest voor een stevig robbertje vechten. Als praten en lachen niet meer helpt dan de geweren maar laten spreken. Dan maar op het slagveld laten zien wie de blankste billen heeft.
En ik had willen schrijven over de grootste lachebek van allemaal: onze eigenste beste hoofdliberaal en over zijn kleurgenoot, die ons er tijdens de grote oorlog keurig doorheen heeft geloodst en wij dat toen goud konden verdienen aan de handel in cocaïne. Beschikbaar gesteld voor alle strijdende partijen.
En ik had willen schrijven over de belachelijke hoeveelheden geld, die er door heen gejaagd worden bij de voetbalclubs in de armlastigste landen van Europa, zoal Spanje en Italië. Daar en aan nog veel meer van die onbegrijpelijkheid, had ik mijn column in al zijn onsamenhangendheid willen wijden.
Had! Maar ik doe het niet, want gisteravond zat ik, onverwacht in de grote of Sint Clemenskerk te luisteren naar Cantica Sacra en het Saxofoonorkest Drachten. En ik was ineens al die onmachtige,ons de ellende in lachende, politici vergeten. Ik luisterde naar de mooiste kerstmuziek, naar de schitterende klanken van- en de verrassende composities voor 15 saxofoons in allerlei maten en soorten. Ik dacht aan het kerstfeest, de kerstboom,het kerststalletje, de kerststukjes, de adventskaarsjes, de muziek en de liedjes.
Aan het grote verlangen naar vrede. Aan de wanhopige hoop, dat de geboorte van een kindje, in één klap alle ellende ongedaan zou maken. En dat die gedachte tot op heden tot niets heeft geleid. Tot niets? Nee, dat nou ook weer niet. Die gedachte heeft in ieder geval geleid tot de allermooiste muziek. Tot het onovertroffen Jauchzet Frolocket van Johan Sebastiaan Bach en het wonderschone ontroerende Cantique de Jean Racine van Gabriël Fauré.
| < Vorige | Volgende > |
|---|
