Het matje

Column Hans Bogers

Er zijn van die liedjes zei Gerard, die je nooit zou moeten coveren. Van die liedjes die te mooi zijn, die te diep gaan, om ze ook maar aan te raken. Zo'n liedje als bijvoorbeeld Tears in Heaven van Eric Clapton. Maar er zijn ook van die liedjes, die zo bezien onaanraakbaar zijn, maar die toch een geslaagde metamorfose hebben ondergaan.

Zoals die geweldige uitvoering van Manhatten Highway Serenade door The Amazing Stroopwafel: Oude Maasweg. Een in alle opzichten geweldige verwoording van een prachtig lied. De unieke overgang van het Engelse origineel naar de Nederlandse vertaling, waarbij de sfeer bewaard bleef. Geen goedkope vertaling, maar een doorleefde interpretatie van een mooi lied.

Maar Gerards boodschap was helder: Schrijf en componeer liedjes het beste maar zelf! Wees voorzichtig met het vertalen, het coveren, van het origineel van liedjes. Daarin moet je nooit over één nacht ijs gaan.

En dat geldt ook voor het kerstlied van de Slos, een cover, die jaarlijks door de meute van Beute wordt opgenomen.

Een opname, voor de eerste keer zonder Gerard, maar ook zonder de vaste schrijver Bert Kuiper. Voor deze keer was ik aan de beurt om het kerstlied, onze nieuwjaarswens te schrijven, en echt eenvoudig was dat niet. Het vinden van een geschikt en zingbaar basislied alleen al. Toen het nummer Perhaps Love van John Denver mij te binnen schoot bekroop mij die aarzeling van de onaanraakbaarheid. Zo'n mooie melodie. Zo'n mooie tekst. Zo'n unieke sfeer. Zeker als je het hebt over die uitvoering met Placido Domengo.

Maar toen ik na lange aarzeling aan het schrijven ging, toen lukte het wonderwel en lag er na enige tijd een nummer, dat rijp was om ingezongen te worden.

Herman had intussen een geschikte muziek versie opgezocht en op de band gezet, en afgelopen dinsdag konden Wilma en ik de studio in om , zoals dat in vaktermen heet, een matje te leggen.

En dat was voor mij een feest van herkenning. Hoe lang was het al weer niet geleden, dat ik met Fragment mijn eerste matje legde? Heel lang, maar wel onvergetelijk. En ook nu weer was het geweldig om te doen. Geduldig, niet mijn sterkste punt, toe werken, toezingen, naar een geschikte opname. Foutjes ontdekken en ze herstellen. Telkens maar weer opnieuw tot een resultaat was bereikt, waarmee de meute van Beute aan de slag kon. Gisteren was de grande finale, de definitieve CD opname, en ik kon daar tot mijn grote spijt niet bij zijn. Maar ik hoop, dat mijn zeer gewaardeerde slos collega's met het opnemen net zoveel plezier beleefd hebben als ik met het leggen van het matje en ik ben heel erg benieuwd naar het resultaat!