Een bijzondere dag

Column Hans Bogers

Vrijdag 23 september was met het dagje wel. Ik neem u even mee, terug in alweer, helaas, de verleden tijd.

Om 07.00 uur zwembad De Waterwyck, niet om zoals vroeger een uurtje te zwemmen, maar gewoon om twintig minuten heerlijk ontspannen te zonnebanken voor een o zo heerlijke licht opkikker. Van 07.30 uur tot 09.00 uur hardlopen langs Steenwijks dreven, een rondje via de Ruxveense weg naar Tuk en dan weer terug. Even badderen en naar het politiebureau om daar nog een uurtje te werken, om vervolgens op weg te gaan naar Urk en Schokland om in het gezelschap van het hoofdbestuur van mijn politie vakvereniging het jaarlijkse uitje te ondergaan. Urk, het voormalige Zuiderzee eiland, is de moeite van een bezoekje zeer wel waard (zeker als je je laat rondleiden door een lokale gids),maar qua sfeer en grootte niet te vergelijken met Schokland overigens, waar het VMHP uitje uitmondde in een gezellig diner.

De dag zou daarmee beëindigd kunnen zijn, ware het niet, dat William ten Kate, u weet wel, diezelfde avond zijn huwelijksfeest vierde en dat was, zonder al het andere te kort te willen doen, echt andere koek. Waar ik had verwacht een gezellig trouwfeest mee te maken, met muziek, toespraken en veel bekenden, daar kwam ik terecht in de mij onbekende wereld van TV oranje. Veel bekenden, dat wel en toespraken, zeker,  al waren die net afgelopen toen ik aanschoof in het feestgedruis, en muziek, veel muziek, maar dan anders dan ik ben gewend. Life muziek, of liever levende muziek, of zoals ik ooit tijdens het carnaval in Oosterhout las ‘levendige’muziek. Muziek van Hollands bodem. De ene topper na de andere passeerde de revue, met soms voor mij een bekende naam, maar meestal waren het toch zangers, zangeressen en duo’s, waarvan ik nog nooit had gehoord.

Jeanette en Johannes, niet te verwarren met Johannes en Jeanette, Frans en Francien, Bas en Gerard, je kunt het zo gek niet verzinnen, of ze waren er en allemaal hadden ze hun eigen orkest in MP3 vorm meegenomen. Allemaal artiesten, met wie William ooit een TV clip maakte.

En het publiek, werd net als ik meegetrokken in de maalstroom van de eenvoudige melodietjes en soms nog eenvoudigere, maar vaak wel hartverscheurende teksten. Zelfs de meest geharnaste vijand van de muziek van eigen bodem ontkwam daar niet aan.

Ja het was me het feestje wel, maar helaas, omdat ik mijn column voor vandaag, in deze vroege ochtend nog moest schrijven, kon ik niet anders dan het feest vroegtijdig verlaten, Patrick, Marleen en Robert, Herman en Ria, Henk en Gerard en vele ander talenten onbeluisterd latend.

Een bijzondere dag dus met een geweldige apotheose.

Met voor mij als toch wel bijzonderheid dat liedje van René Karst: “Een supergave tijd”.